{"id":514,"date":"2019-09-12T23:57:29","date_gmt":"2019-09-12T21:57:29","guid":{"rendered":"https:\/\/animaweb.cat\/?page_id=514"},"modified":"2022-12-30T21:30:49","modified_gmt":"2022-12-30T19:30:49","slug":"testimoniatge-damy-cas-de-suicidi-i-pas-per-la-biblioteca-dels-llibres-de-la-vida","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/testimoniatge-damy-cas-de-suicidi-i-pas-per-la-biblioteca-dels-llibres-de-la-vida\/","title":{"rendered":"Testemu\u00f1o de Amy. Caso de suicidio e paso pola biblioteca dos Libros da Vida."},"content":{"rendered":"

Testemu\u00f1o de Amy. Caso de suicidio e paso pola biblioteca dos Libros da Vida.<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

\"DestinoNo seguinte relato, unha paciente do Doutor Michael Newton, que aqu\u00ed toma o nome de Amy, revive unha vida pasada na cal se suicida por atoparse solteira, embarazada e perder a s\u00faa parella nun accidente na Inglaterra victoriana. A s\u00faa alma queda estancada uns cen anos dedicada a reflexionar sobre o que fixo, ata que accede a unha biblioteca dos Libros da Vida. Al\u00e1 establece un di\u00e1logo coa alma dun dos bibliotecarios, un experto mestre que a axuda a continuar o seu cami\u00f1o de evoluci\u00f3n espiritual.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

\n

Caso 17. Testemu\u00f1o de Amy. Caso de suicidio.<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Amy retornara recentemente ao mundo dos esp\u00edritos despois dunha vida nunha pequena aldea campestre de Inglaterra onde se quitou a vida en 1860, \u00e1 idade de dezaseis anos. Esta alma deber\u00eda esperar outros cen anos antes de volver \u00e1 Terra, debido \u00e1s s\u00faas d\u00fabidas e deficiencias para afrontar a adversidade. Amy afogouse nun estanque da localidade porque se atopaba embarazada de dous meses e era solteira. O seu amante, Thomas, morrera unha semana antes cando caeu dun teito de palla que reparaba. Souben que ambos estaban profundamente namorados e planeaban casar. Durante o reconto da s\u00faa vida anterior, Amy confesoume que cando Thomas morreu ela sentiu que a s\u00faa vida tam\u00e9n terminaba. Ademais ela non quer\u00eda ocasionar vergo\u00f1a \u00e1 s\u00faa familia polas faladur\u00edas dos alde\u00e1ns. Con b\u00e1goas nos ollos, a mi\u00f1a paciente d\u00edxome: \u00ab<\/span><\/span><\/span>sab\u00eda que me chamar\u00edan prostituta e se fuxise a Londres, niso ser\u00eda no que se converter\u00eda unha muller nova, pobre e cunha criatura<\/i><\/span><\/span><\/span>\u00bb.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

En casos de suicidio, un gu\u00eda da alma pode ofrecerlle un retiro, unha forte enerx\u00eda de rexeneraci\u00f3n, un pronto regreso ou algunha combinaci\u00f3n destas alternativas. Cando Amy cruzou o limiar despois de morrer, o seu gu\u00eda Likiko e a alma de Thomas consol\u00e1rona por un tempo. M\u00e1is tarde ela quedou a soas con Likiko nun fermoso xard\u00edn. Amy percib\u00eda a decepci\u00f3n en Likiko e esperaba ser reprendida pola s\u00faa falta de valor. Con rabia, preguntou ao seu gu\u00eda por que a vida non foi como se planeou desde o comezo, ela nunca contemplara a posibilidade dun suicidio antes de encarnar; pensaba que casar\u00eda con Thomas, ter\u00edan nenos e vivir\u00edan felices na s\u00faa vila at\u00e9 a vellez. Sent\u00eda coma se algu\u00e9n lle segase a herba baixo os p\u00e9s para facela caer. Likiko explicoulle que a morte de Thomas era unha das alternativas neste ciclo de vida e que ela tivo a liberdade para tomar decisi\u00f3ns mellores que o suicidio.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Amy soubo que para Thomas, a s\u00faa decisi\u00f3n de subir a un teito alto, empinado e perigosamente liso foi probablemente unha alternativa: a s\u00faa mente xa considerara este \u00abaccidente\u00bb para probala a ela. Tam\u00e9n souben que Thomas estivo preto de non aceptar o traballo no teito porque percib\u00eda \u00abforzas internas que o empuxaban noutra direcci\u00f3n\u00bb. Aparentemente, a\u00ednda que en anteriores vidas ela presentara comportamentos sut\u00eds, todos neste grupo de almas v\u00edan en Amy unha capacidade de supervivencia maior que a que ela mesma se atribu\u00eda.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Unha vez no outro lado do limiar, Amy considerou todo este exercicio cruel e innecesario. Likiko lembroulle que ela ti\u00f1a unha historia de autoflaxelaci\u00f3n e se algunha vez pretendese axudar a sobrevivir a outros, deber\u00eda pasar e superar este defecto nela mesma. Cando Amy respondeu que dadas as circunstancias ela non tivera moitas opci\u00f3ns pois trat\u00e1base da Inglaterra victoriana, atopouse na seguinte escena de biblioteca.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Onde se atopa nestes momentos?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Algo desorientada) Estou nun lugar de estudo… parece… g\u00f3tico… paredes de rocha… longas mesas de m\u00e1rmore…\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Por que cre que est\u00e1 neste tipo de construci\u00f3n?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Pausa) Nunha das mi\u00f1as vidas fun monxe en Europa, no s\u00e9culo XII. Encant\u00e1bame o vello claustro da Igrexa, era un lugar para o estudo en paz, pero se onde estou agora \u00e9 a biblioteca de grandes libros… os rexistros.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Moitos ch\u00e1manos Libros da Vida. \u00c9 o mesmo?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Si, todos os usamos… (pausa, est\u00e1 distra\u00edda) Hai un anci\u00e1n de aparencia aprensiva e ataviado cun h\u00e1bito branco que se achega… ax\u00edtase \u00e1 mi\u00f1a beira.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Amy, que est\u00e1 a facer o anci\u00e1n?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Ben… trae un xogo de pergami\u00f1os, rolos de listas. Est\u00e1 a murmurar algo e sacudindo a s\u00faa cabeza.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Ten idea de por que??\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013\u00c9 o bibliotecario. Dime: \u00ab<\/span><\/span><\/span>chegou cedo<\/i><\/span><\/span><\/span>\u00bb.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013A que cre vostede que se refire?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Pausa) A que… eu non ti\u00f1a raz\u00f3ns de peso para volver tan r\u00e1pido.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Raz\u00f3ns de peso?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Derr\u00fabase) Oh… padecendo unha terrible dor, incapaz de funcionar na vida.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Xa vexo. D\u00edgame o que fai agora o bibliotecario.\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Hai un enorme espazo aberto onde vexo moitas almas en longos escritorios, con libros por todas as partes, pero non vou cara al\u00ed. O anci\u00e1n l\u00e9vame a un dos pequenos cuartos privados localizados cara a un lado, onde podemos falar sen molestar aos demais.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Como se sente con todo isto?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Move a s\u00faa cabeza resignadamente) Supo\u00f1o que necesito un tratamento especial e inmediato. O cuarto \u00e9 moi sinxelo, cunha soa mesa e unha cadeira. O anci\u00e1n trae un gran libro e sit\u00faao fronte a min, coma se fose unha pantalla de televisor.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Que se sup\u00f3n que debe facer vostede?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Abruptamente) Prestarlle atenci\u00f3n! El coloca o seu pergami\u00f1o fronte a min e logo \u00e1breo. Ent\u00f3n apunta a unha serie de li\u00f1as que representan a mi\u00f1a vida.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Por favor, vaia amodo e expl\u00edqueme o que estas li\u00f1as significan para vostede, Amy.\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Son as li\u00f1as da vida… as mi\u00f1as li\u00f1as. As grosas e amplamente espaciadas representan as experiencias prominentes na nosa vida e a idade en que moi probablemente ocorrer\u00e1n. Hai li\u00f1as m\u00e1is delgadas que cortan e dividen \u00e1s principais, representan unha variedade doutras… circunstancias.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Escoitei que estas li\u00f1as menos prominentes son posibilidades de actuar que se opo\u00f1en \u00e1s probabilidades. Iso \u00e9 o que vostede di?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Pausa) Correcto.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Que m\u00e1is pode dicirme destas li\u00f1as grosas e delgadas?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Ben… a li\u00f1a grosa \u00e9 como o tronco da \u00e1rbore e as m\u00e1is pequenas son como as s\u00faas ramas. Sei que o tronco \u00e9 o meu cami\u00f1o principal. O anci\u00e1n est\u00e1 a apuntar a esta li\u00f1a e repr\u00e9ndeme un pouco por tomar unha rama que significaba un canell\u00f3n sen sa\u00edda.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Vostede sabe, Amy, a pesar de que este arquiveiro est\u00e1 \u00e1 molestar polas li\u00f1as, sabemos que representan unha serie de alternativas. Desde a perspectiva do karma, todos tomamos o cami\u00f1o equivocado de cando en vez.\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Acaloradamente) Si, pero isto \u00e9 serio. Ante os seus ollos, non comet\u00edn un pequeno erro. Sei que a el lle preocupa o que fago. (fai unha pausa e logo di con ton alto) gustariame pegarlle na cabeza co seu maldito pergami\u00f1o. D\u00edgolle: \u00abVaia e tente vivir a mi\u00f1a vida por un intre!\u00bb.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Nota<\/i><\/span><\/span><\/span>: Neste momento Amy com\u00e9ntame que o rostro do anci\u00e1n se abranda e abandona o cuarto por alg\u00fans minutos. Ela cre que lle est\u00e1 dando algo de tempo para que se recupere pero en cambio volve con outro libro. Este libro est\u00e1 aberto nunha p\u00e1xina onde Amy pode ver ao arquiveiro, novo, sendo esnaquizado polos le\u00f3ns nun antigo coliseo romano, sentenciado a esta morte polas s\u00faas convicci\u00f3ns relixiosas. De novo retira o seu libro e abre o libro de Amy. Preg\u00fantolle que ve a continuaci\u00f3n.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013An\u00edmase en cor tridimensional. M\u00f3strame a primeira p\u00e1xina cun universo de mill\u00f3ns de galaxias. Daquela a V\u00eda L\u00e1ctea… e o noso sistema solar… de maneira que lembre de onde ve\u00f1o, coma se puidese esquecelo. Logo m\u00f3strame m\u00e1is p\u00e1xinas.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013G\u00fastame esta perspectiva, Amy. Despois que m\u00e1is ve?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013?Ahh… prismas de cristal… escuros e luminosos dependendo dos pensamentos enviados. Agora recordo que fixen isto antes. M\u00e1is li\u00f1as… e retratos… onde podo adiantar ou retroceder no tempo coa mi\u00f1a mente. Pero dalgunha maneira o anci\u00e1n est\u00e1 a axudarme.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Nota<\/i><\/span><\/span><\/span>: Relat\u00e1ronme que estas li\u00f1as forman secuencias de vibraci\u00f3ns que representan ali\u00f1aci\u00f3ns da li\u00f1a do tempo.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Como interpretar\u00eda o significado das li\u00f1as?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Elas forman os patr\u00f3ns dos retratos da vida na orde que un desexa miralos, que un necesita miralos.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Non quero adiantarme, Amy. S\u00f3 d\u00edgame o que o anci\u00e1n fai con vostede agora.\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Est\u00e1 ben. Abre a outra p\u00e1xina e v\u00e9xome na aldea que acabo de deixar. En realidade non \u00e9 un retrato, \u00e9 tan real, ten vida. Estou al\u00ed.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Est\u00e1 realmente na escena ou simplemente observa a escena?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Podemos facer calquera das d\u00faas cousas, pero nestes momentos suponse que s\u00f3 debo observar as escenas.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Isto est\u00e1 ben, Amy. Examinemos a escena tal como o anci\u00e1n lla presenta Explique o que est\u00e1 a suceder.\u2013<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Oh… imos mirar… outras alternativas. Despois de ver o que en realidade fixen no estanque onde me quitei a vida, a seguinte escena l\u00e9vame de volta ao estanque, na beira. (pausa) Esta vez non me tiro, non me afogo, cami\u00f1o de regreso \u00e1 aldea (ri por primeira vez). A\u00ednda estou embarazada.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013(Rindo con ela) Ben, pase a p\u00e1xina. Agora que?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Estou coa mi\u00f1a nai, Iris. Conf\u00e9solle que levo ao beb\u00e9 de Thomas. Non est\u00e1 escandalizada como pensei que estar\u00eda, a\u00ednda que si molesta. B\u00f3tame un serm\u00f3n. Logo, est\u00e1 a chorar comigo, abraz\u00e1ndome. (o meu paciente derr\u00fabase mentres con b\u00e1goas tenta seguir falando) D\u00edgolle que son unha boa rapariga, pero que estaba namorada.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Iris c\u00f3ntalle ao seu pai?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013\u00c9 unha das alternativas da pantalla.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Prosiga con ese patr\u00f3n de alternativa, por favor.\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Pausa) Mud\u00e1monos a outra vila, al\u00ed dicimos que son unha vi\u00fava. Anos m\u00e1is tarde casarei cun home maior. Son tempos moi dif\u00edciles. O meu pai perdeu moito cando nos mudamos e eramos a\u00ednda m\u00e1is pobres ca antes. Pero permanecemos xuntos como unha familia e a vida mellorou. (volve chorar) A mi\u00f1a pequena nena era fermosa.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013\u00c9 esa a \u00fanica acci\u00f3n alternativa que estuda neste momento?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Resignada) Oh, non. Agora miro outra alternativa. Volvo do estanque e confeso o meu embarazo. Os meus pais gr\u00edtanme e discuten amargamente entre si, culp\u00e1ndose mutuamente. Finalmente dinme que non perder\u00e1n a pequena granxa pola que tanto loitaron e que non abandonar\u00e1n o lugar por culpa da mi\u00f1a deshonra. Danme algo de di\u00f1eiro para que viaxe a Londres e tente conseguir alg\u00fan traballo como empregada de servizo.\u2013<\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013E como resulta?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Con amargura) tal como pensouno. Londres non ser\u00eda bo. Termino nas r\u00faas, durmindo con outros homes. (treme) Morro nova e o meu beb\u00e9 conv\u00e9rtese nunha nena abandonada que morre tam\u00e9n. Horrible…\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Ben, pero polo menos vostede tentou sobrevivir nesta vida alternativa. Pres\u00e9ntanselle m\u00e1is oportunidades de elixir?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013Estou esgotada. O anci\u00e1n m\u00f3strame unha \u00faltima alternativa. Nesta escena os meus pais seguen considerando que debo marcharme, pero esperan ata que pola aldea pasa un mercador ambulante a quen lle pagan algo de di\u00f1eiro para que me leve a outro lugar. Non imos a Londres, sen\u00f3n a outras aldeas da zona. Finalmente consigo emprego cunha familia \u00e1 que lles digo que o meu marido morreu. O mercador deume un anel de lat\u00f3n e relatou a mi\u00f1a historia. Non estou segura de que me cresen, non importa. Establ\u00e9zome nesa vila, nunca chego a casar, pero a mi\u00f1a filla crece sa.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Newton: \u2013Despois de contemplar outras alternativas ao suicidio, cales son as s\u00faas conclusi\u00f3ns?\u2013<\/b><\/span><\/span><\/p>\n

Paciente: \u2013(Con tristeza) Foi un desperdicio quitarme a vida. Agora seino. Cr\u00eda que o sab\u00eda todo. Xusto despois de morrer d\u00edxenme: \u00ab<\/span><\/span><\/span>Deus, foi unha estupidez, agora terei que volver facer todo de novo<\/i><\/span><\/span><\/span>\u00bb. Cando comparec\u00edn ante o consello, pregunt\u00e1ronme se desexaba probar pronto outra vez. Dixen: \u00ab<\/span><\/span><\/span>D\u00e9ixenme pensalo por un tempo<\/i><\/span><\/span><\/span>\u00bb.\u2013<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Despois desta sesi\u00f3n o meu paciente comentoume algunhas das decisi\u00f3ns que tivo que tomar na s\u00faa actual vida e que requiriron de valor pola s\u00faa parte. Con quince anos quedou embarazada e tivo que loitar contra este conflito coa axuda de conselleiros escolares e finalmente da s\u00faa nai, quen foi Iris na s\u00faa vida como Amy. Elas apoi\u00e1rona para levantarse sen importarlle as opini\u00f3ns dos demais. Nas nosas sesi\u00f3ns xuntos, ela aprendeu que a s\u00faa alma ti\u00f1a unha tendencia a prexulgar de maneira negativa os eventos serios da s\u00faa vida. En moitas vidas pasadas houbo un sentimento de incerteza porque as s\u00faas decisi\u00f3ns nos momentos de crises fosen equivocadas.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

A\u00ednda que Amy era remisa a volver \u00e1 Terra, hoxe \u00e9 unha muller de moita m\u00e1is confianza en si mesma. Tomouse cen anos entre vidas, reflexionando sobre o suicidio e as decisi\u00f3ns tomadas nos s\u00e9culos anteriores a esta vida. Amy \u00e9 unha alma musical e nun momento dixo:<\/span><\/span><\/p>\n

\u00ab<\/span><\/span><\/span>Debido a que desperdiciei o corpo que me designaron, estou a facer un tipo de penitencia. Durante a recreaci\u00f3n non podo ir ao sal\u00f3n de m\u00fasica, o cal me encanta facer, porque necesito estar a soas na biblioteca. Uso as pantallas para revisar as mi\u00f1as acci\u00f3ns pasadas involucrando as alternativas naqueles casos en que me magoei a min mesma ou a aqueles que me rodean<\/i><\/span><\/span><\/span>\u00bb.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Cando un paciente usa a palabra \u00ab<\/span><\/span><\/span>pantalla<\/i><\/span><\/span><\/span>\u00bb para describir como ve os eventos, o \u00e1mbito \u00e9 importante. As pequenas salas de conferencia e a biblioteca mostran mesas cunha variedade de libros do tama\u00f1o dun televisor. Estes as\u00ed chamados libros te\u00f1en as pantallas tridimensionales iluminadas. Un cliente repetiu os pensamentos da maior\u00eda, cando dixo: \u00ab<\/span><\/span><\/span>Estes rexistros dan a ilusi\u00f3n de ser libros con p\u00e1xinas, pero son follas de enerx\u00eda que vibran e forman patr\u00f3ns v\u00edvidos de eventos<\/i><\/span><\/span><\/span>\u00bb (…).<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Doutor Michael Newton. <\/span><\/span><\/span>Destino de las almas. Un eterno crecimiento espiritual<\/i><\/span><\/span><\/span> (<\/span><\/span><\/span>Destino das almas. Un eterno crecemento espiritual<\/i><\/span><\/span><\/span>). P\u00e1xinas 93-100.
\n<\/span><\/span><\/span>Traduci\u00f3n: Elisa Borraz\u00e1s.<\/b><\/span><\/span><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Testemu\u00f1o de Amy. Caso de suicidio e paso pola biblioteca dos Libros da Vida. No seguinte relato, unha paciente do Doutor Michael Newton, que aqu\u00ed toma o nome de Amy, … Ler m\u00e1is “Testemu\u00f1o de Amy. Caso de suicidio e paso pola biblioteca dos Libros da Vida.”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":12345698,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"class_list":["post-514","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/514","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/12345698"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=514"}],"version-history":[{"count":18,"href":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/514\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2299,"href":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/514\/revisions\/2299"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/animaweb.blog.pangea.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=514"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}